Bądźmy w kontakcie!

Napisz do nas, a postaramy się odpisać jak najszybciej. 

41 Mokotowska
Warszawa, mazowieckie
Poland

+48 500 114 991

baner-pomoc.jpg

orzeczenia

Prawo autorskie

Blokada reklam naruszeniem prawa autorskiego właścicieli portali internetowych?

Jak donoszą dziennikarze znanego niemieckiego portalu golem.de[i], wydawnictwo Axel-Springer, właściciel portalu Bild.de będącego stroną internetową najpopularniejszego niemieckiego dziennika prasowego, zagroziło niedawno masowym wysyłaniem upomnień do internautów. Powodem było pojawienie się w serwisie YouTube.com filmiku instruującego, w jaki sposób łatwo obejść można ustawienia zabezpieczające przed korzystaniem przez osoby odwiedzające portal Bild.de z oprogramowania blokującego reklamy internetowe (tzw. Adblock).

Reklamy stanowią główne źródło dochodów, jakie wydawnictwo uzyskuje z prowadzenia tej niezwykle popularnej platformy internetowej. Dlatego właśnie założone zostało na niej oprogramowanie uniemożliwiające stosowanie programów blokujących pojawianie się reklam. Możliwość obejścia tego zabezpieczenia może odstręczać potencjalnych reklamodawców od inwestowania w reklamy pojawiające się na portalu.

Wydawnictwo podjęło już kroki prawne skierowane przeciwko autorowi filmiku instruktażowego. Zażądało od niego usunięcie filmiku z serwisu YouTube.com, złożenia oficjalnego oświadczenia w sprawie oraz zapłaty kwoty 1 800 euro tytułem zwrotu kosztów wydanych przez wydawnictwo na prawników. Swoje żądanie wydawnictwo Axel-Springer oparło na treści paragrafu 95a niemieckiej ustawy o prawie autorskim. Przepis ten rzeczywiście zakazuje obchodzenia zabezpieczeń chroniących utwory będące przedmiotem własności intelektualnej. Celem powołanego przez wydawnictwo przepisu jest przede wszystkim przeciwdziałanie nielegalnemu kopiowaniu płyt DVD i CD, których zawartość chroniona jest prawem autorskim. Nie jest jednak oczywiste, czy regulacją tą objąć można również występujący w tej sprawie stan faktyczny. 

Jeżeli sprawa trafiłaby do sądu, a ten przychyliłby się do twierdzeń wydawnictwa, mogłoby dojść do wydania precedensowego wyroku. Uznano by, bowiem odpowiedzialność odszkodowawczą z tytułu naruszenia prawa autorskiego w wyniku rozpowszechniania informacji na temat odpowiednich ustawień filtrów w oprogramowaniach typu Adblock. To z kolei stanowiłoby możliwy punkt wyjścia do wytoczenia powództwa odszkodowawczego przeciwko producentom programów blokujących reklamy internetowe i w konsekwencji mogłoby prowadzić do uznania ich za nielegalne i naruszające prawo autorskie. W tym ostatnim przypadku wartość sporu byłaby dużo wyższa niż 1 800 euro. 

Odpowiednikiem uregulowania paragrafu 95a niemieckiej ustawy na gruncie polskiego prawa autorskiego jest art. 79 ust. 6 ustawy Prawo autorskie i prawa pokrewne. Zgodnie z tym przepisem ochroną analogiczną do tej, przysługującej autorskim prawom majątkowym, objęte są również techniczne zabezpieczenia przed dostępem, zwielokrotnianiem lub rozpowszechnianiem utworu. W przypadku ich bezprawnego usuwania lub obchodzenia można żądać od osoby naruszającej prawo zaniechania naruszania, usunięcia skutków jej bezprawnego działania oraz naprawienia wyrządzonej szkody. Podobne jak w Niemczech, również i w Polsce nie ma pewności, co do tego, czy przepisem tym objęte są również sytuacje obchodzenia ustawień stosowanych na stronach internetowych, zapobiegających stosowaniu na nich programów blokujących pojawianie się reklam.

[i] http://www.golem.de/news/adblocker-sperre-bild-de-mahnt-youtuber-wegen-erklaervideo-ab-1510-117011.htm


Reprezentacja twórcy utworu przez organizację zbiorowego zarządzania prawami autorskimi na podstawie umowy o wzajemnej reprezentacji zawartej z inną organizacją zbiorowego zarządzania.

Wyrok Sądu Najwyższego z dnia 12 marca 2015 r. (sygn. I CSK 159/14)

Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 12 marca 2015 r. sygn. akt I CSK 159/14 orzekł, iż nie można zgodzić się ze stanowiskiem, z którego wynika „że przesłanką równoważną z przynależnością twórcy do organizacji zbiorowego zarządzania (art. 107 Ustawy o prawach autorskich i prawach pokrewnych.) jest reprezentowanie twórcy przez tę organizację na podstawie innych tytułów prawnych, w szczególności na podstawie umowy o wzajemnej reprezentacji zawartej z inną organizacją zbiorowego zarządzania”.


Określenie właściwość sądu w sprawach o ochronę praw autorskich i pokrewnych

Postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 26 lutego 2015 r (sygn. III CZ 6/15)

Sąd Najwyższy stwierdził, iż „przekazanie w art. 17 pkt 2 k.p.c. do właściwości sądów okręgowych spraw o ochronę praw autorskich pokrewnych motywowane jest - podobnie jak w wypadku innych kategorii spraw wskazanych w tym przepisie - założeniem, że sprawy takie z reguły mają bardziej złożony charakter prawny ze względu na leżące u ich podłoża regulacje. Wymagają one zatem większego doświadczenia, jak również koncentracji w ramach mniejszej liczby sądów, dlatego w pierwszej instancji mają je rozpoznawać sądy okręgowe, a nie sądy rejonowe. Właściwość sądu okręgowego na podstawie art. 17 pkt 2 k.p.c. nie jest też uzależniona od majątkowego albo niemajątkowego charakteru sporu.”


Określenie przedmiotu prawa autorskiego w dziedzinie fotografii

Wyrok sądu apelacyjnego w Krakowie z dnia 30 grudnia 2014 r. (sygn. I ACa 1433/14)

Sąd apelacyjny w wyroku z dnia 30 grudnia 2014 r. określił przesłanki pozwalające na określenie przedmiotu prawa autorskiego w dziedzinie fotografii. Sąd apelacyjny orzekł, że w dziedzinie fotografii „z uwagi na jej zasadniczo odtwórczy charakter, za "twórczość" w rozumieniu art. 1 ust. 1 Ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych można uznać świadomy wybór momentu fotografowania, punktu widzenia, kompozycji obrazu, oświetlenia, i.t.p., które to działania nadają fotografii indywidualne piętno”.


Wyjaśnienie pojęcia „stosownego wynagrodzenia” za naruszenie autorskich praw majątkowych

Wyrok sądu apelacyjnego w Krakowie z dnia 30 grudnia 2014 r. (sygn. I ACa 1420/14)

Sąd apelacyjny orzekł, iż przez pojęcie "stosowne wynagrodzenie" należy rozumieć takie wynagrodzenie, „jakie otrzymałby podmiot prawa autorskiego (lub praw pokrewnych), gdyby pozwany zawarł z nim umowę o korzystanie z utworu w zakresie dokonanego naruszenia.”


Określenie w treści umowy przenoszącej autorskie prawa majątkowe do programów komputerowych postanowień wskazujących pola ich eksploatacji wykonywanej przez nabywcę programu.

Wyrok sądu apelacyjnego w Warszawie z dnia 18 września 2014 r. (sygn. I ACa 315/14)

W wyrok sądu apelacyjnego w Warszawie z dnia 18 września 2014 r I ACa 315/14 sąd orzekł, iż „konieczność oznaczenia w treści umowy przenoszącej autorskie prawa majątkowe do programów komputerowych postanowień określających pola ich eksploatacji wykonywanej przez nabywcę nie wyłącza możliwości dokonywania wykładni takiej umowy przy uwzględnieniu przesłanek określonych w art. 65 § 2 kodeksu cywilnego”. Jednocześnie sąd stwierdził, że nie można wykluczyć, że pola eksploatacji określone w zakresie umowy mogłyby zostać doprecyzowane „poprzez wykładnię różnych jej postanowień i zgodnie z celem umowy”, zaznaczając jednak, pojawiające się w tym zakresie wątpliwości, „które nie zostałyby usunięte przy wykorzystaniu dopuszczalnych dowodów osobowych”, trzeba intepretować na korzyść twórców programów komputerowych.


Konsekwencje zamieszczenia na stronie portalu internetowego tzw. głębokiego linku (deep link) 

Wyrok Sądu Apelacyjnego w Krakowie z dnia 20 lipca 2014 r. (sygn. I ACa 564/04)

„Zamieszczenie na stronie portalu internetowego tzw. głębokiego linku (deep link) umożliwiającego użytkownikom tego portalu bezpośrednie (tj. z pominięciem struktury nawigacyjnej strony głównej innego portalu) otwarcie rekomendowanej witryny stanowi rozpowszechnianie wizerunku zamieszczonego na tej witrynie.”


Tłumaczenie warstwy słownej utworu audiowizualnego 

Wyrok Sądu Najwyższego z dnia 23 stycznia 2003 r. (sygn. II CNK 1399/00, OSNC 2004/4/62) 

Dokonanie tłumaczenia warstwy słownej utworu audiowizualnego nie stanowi jego opracowania jako całości.”


Krótki film reklamowy jako utwór audiowizualny 

Wyrok Sądu Najwyższego z dnia 23 styczna 2003 r. (sygn. II CNK 1399/00) 

Sąd Najwyższy orzekł: „Krótki film reklamowy jest utworem audiowizualnym w rozumieniu art. 1 ust. 1 pkt 9 ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych (tekst jedn. Dz. U. z 2000 r. Nr 80, poz. 904) oraz, że „producentowi utworu audiowizualnego przysługuje prawo dokonywania tłumaczenia warstwy słownej utworu, bez względu na to, czy chodzi tu o listę dialogową, czy komentarz słowny i czy tłumaczenie przyjmuje formę napisów, dubbingu czy też wersji lektorskiej. Uprawnienie to jest jednym z uprawnień wchodzących w zakres normalnej eksploatacji utworu audiowizualnego.  „


Ujawnienie danych osobowych w ramach postępowania cywilnego w celu skutecznej ochrony praw autorskich

Wyrok Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości z dnia 29 stycznia 2008 r. (sygn. C-275/06), sprawa Productores de Música de Espana (Promusicae) przeciwko Telefónica de Espana SAU 

Europejski Trybunał Sprawiedliwości orzekł: „w sytuacji takiej jak będąca przedmiotem postępowania przed sądem krajowym dyrektywy 2000/31/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 8 czerwca 2000 r. w sprawie niektórych aspektów prawnych usług społeczeństwa informacyjnego, w szczególności handlu elektronicznego w ramach rynku wewnętrznego (dyrektywa o handlu elektronicznym), 2001/29/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 maja 2001 r. w sprawie harmonizacji niektórych aspektów praw autorskich i pokrewnych w społeczeństwie informacyjnym, 2004/48/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie egzekwowania praw własności intelektualnej oraz 2002/58/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 lipca 2002 r. dotycząca przetwarzania danych osobowych i ochrony prywatności w sektorze łączności elektronicznej (dyrektywa o prywatności i łączności elektronicznej) nie zobowiązują państw członkowskich do ustanowienia obowiązku przekazania danych osobowych w celu zapewnienia skutecznej ochrony praw autorskich w ramach postępowania cywilnego. Jednakże prawo wspólnotowe wymaga, by przy transpozycji tych dyrektyw oparły się one na takiej wykładni tych dyrektyw, która pozwoli na zapewnienie odpowiedniej równowagi między poszczególnymi prawami podstawowymi chronionymi przez wspólnotowy porządek prawny. Następnie przy przyjmowaniu środków mających na celu transpozycję tych dyrektyw, władze i sądy państw członkowskich są zobowiązane nie tylko dokonywać wykładni ich prawa krajowego w sposób zgodny ze wspomnianymi dyrektywami, lecz również nie opierać się na takiej wykładni tych dyrektyw, która pozostawałby w konflikcie z wspomnianymi prawami podstawowymi lub z innymi ogólnymi zasadami prawa wspólnotowego, takimi jak zasada proporcjonalności.”


Znajomość znaku towarowego - zasięg geograficzny

Wyrok Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości z dnia 22 listopada 2007 r. (sygn. C-328/06), sprawa Alfredo Nieto Nuno przeciwko Leonci Monlleó Franquet

Artykuł 4 ust. 2 lit. d) pierwszej dyrektywy Rady 89/104/EWG z dnia 21 grudnia 1988 r. mającej na celu zbliżenie ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do znaków towarowych należy interpretować w ten sposób, że wcześniejszy znak towarowy musi być powszechnie znany na całym terytorium państwa członkowskiego rejestracji lub na jego znacznej części.”


Umieszczenie działa na serwerze komputera do korzystania w sieci Internet nie może być utożsamiane z nadawaniem. Budowa utworu audiowizualnego.

Wyrok Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 7 maja 2014 r. (sygn. I ACa 1663/13)

„Interaktywność i możliwość indywidualnego decydowania o czasie i przedmiocie odbioru powoduje, że umieszczenie dzieła na serwerze komputera do korzystania w sieci Internet nie może być utożsamiane z nadawaniem”

„Utwór audiowizualny stanowi jednolity utwór, nie zaś zbiór kilku utworów, co nie przesądza o utracie samodzielnego bytu utworu składowego poza utworem audiowizualnym”


Mapa może być przedmiotem ochrony prawa autorskiego.

Wyrok Sądu Apelacyjnego w Łodzi z dnia 4 marca 2014 r. (sygn. I ACa 1132/13)

„Ustawodawca w art. 1 ust. 2 pkt 1 u.p.a.p.p., określając utwory standardowo zaliczane do tzw. utworów piśmienniczych, wymienił utwór kartograficzny, co oznacza, że wszelkie mapy mogą na ogólnych zasadach być przedmiotem ochrony, o ile mają cechy utworu w znaczeniu użytym przez ten przepis, tj. indywidualność i oryginalność. Ochrony prawnoautorskiej nie przekreśla fakt, że mapy z istoty swej nastawione są na wierne odtworzenie istniejącej rzeczywistości. Cech indywidualnych, twórczych dopatrzyć się bowiem można w decyzjach dotyczących "zawartości" mapy, determinowanej stopniem szczegółowości odwzorowania rzeczywistości, sposobem przedstawiania wybranych elementów, oprawą plastyczną itp., co składa się na autorski projekt graficzny.”


Idee i pomysły nie są przedmiotem ochrony prawa autorskiego.

Wyrok Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 8 października 2013 r. (sygn. I ACa 1233/12)

„Ochroną prawa autorskiego nie są objęte idee i pomysły. Ochrona prawnoautorska nie dotyczy samego pomysłu, ale jego konkretnej realizacji. Zgodnie bowiem z art. 1 ust. 1 u.p.a.p.p., przedmiotem prawa autorskiego jest utwór, a więc każdy przejaw działalności twórczej o indywidualnym charakterze, ustalony w jakiejkolwiek postaci, niezależnie od wartości, przeznaczenia i sposobu wyrażenia (utwór). Art. 1 ust. 21 u.p.a.p.p. precyzuje, że ochroną nie są objęte: odkrycia, idee, procedury, metody i zasady działania oraz koncepcje matematyczne. Sam pomysł, koncepcja, która nie została skonkretyzowana w danym utworze nie podlega ochronie. Przedmiotem ochrony jest bowiem ustalony utwór, a nie wynikająca z niego idea.”


Nazwa „Kobieta pracująca” nie może być przedmiotem prawa autorskiego podlegającego ochronie.

Wyrok Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 16 kwietnia 2013 r. (sygn. I ACa 1216/12)

„Nazwa "Kobieta pracująca" nie jest nazwą oryginalną, czyli nazwą o wysokim ładunku intelektualnym lub emocjonalnym oraz wyobrażeniowym (indywidualizującym postać). Krótka jednostka słowna, aby uzyskać ochronę na podstawie przepisów prawa autorskiego musi posiadać autonomiczną wartość twórczą, autonomiczne cechy utworu, określone w prawie autorskim i zdolność do samodzielnej egzystencji na różnych polach eksploatacji. Sama idea, pomysł, polegający na połączeniu określonego słowa ze sposobem jego wykorzystania w ściśle określonym celu, nie podlega takiej ochronie.”


Przepisy o dozwolonym użytku, wprowadzające wyjątki w sferze bezwzględnych praw autorskich podlegają ścisłej interpretacji i nie można stosować ich w drodze analogii.

Wyrok Sądu apelacyjnego w Łodzi z dnia 18 września 2013 r. (sygn. IACa 406/13)

„Przepisy o dozwolonym użytku, wprowadzające wyjątki w sferze bezwzględnych praw autorskich, podlegają ścisłej interpretacji i nie można ich stosować w drodze analogii. Ewentualne wątpliwości należy rozstrzygać na korzyść autora i uznać, że określona sfera eksploatacji, która nie jest wyraźnie wyłączona, wymaga jego zezwolenia.”


Umowa o korzystanie z utworu obejmuje pola eksploatacji wyraźnie w niej wymienione

Wyrok Sądu Najwyższego z dnia 24 marca 2011 r. (sygn. 450/10)

„Zgodnie z art. 41 ust. 2 u.p.a.p.p. umowa o korzystanie z utworu obejmuje pola eksploatacji, wyraźnie w niej wymienione. Przyjąć należy, że pole eksploatacji określone w postaci "wykorzystania zdjęć na okładce tygodnika" precyzuje je wystarczająco, tak aby pole eksploatacji uznać - według powołanego przepisu - za wyraźne.

Nie są prawidłowo określane essentialia negotii konkretnej umowy w sytuacji, gdy występują wszelkie warunki faktyczne i prawne, aby składając oświadczenie woli zamawiający je zaproponował, a przyjmujący zamówienie twórca mógł je zaakceptować (art. 60 k.c.).”


Przepis art. 50 u.p.a.p.p. pełni funkcję ochronną praw twórcy.

Wyrok Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 9 marca 2010 r. (sygn. 1216/09)

„Przepis art. 50 u.p.a.p.p. pełni przede wszystkim funkcję ochronną praw twórcy, zatem w sytuacji, gdy sam twórca akceptuje takie określenie pól eksploatacji, funkcja ochronna przepisu art. 50 u.p.a.p.p. nie może dawać argumentów podmiotom trzecim do kwestionowania skuteczności umowy dotyczącej przeniesienia autorskich praw majątkowych.”


Ustawa o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji


Przesłanki ograniczenia prawa do informacji publicznej z uwagi na tajemnicę przedsiębiorstwa.

Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 9 czerwa 2014 r. (sygn. II SAB/Łd 20/14)

„Zastrzeżenie tajemnicy stanowi wyjątek od zasady jawności i z tego względu jednostka sektora publicznego nie może polegać wyłącznie na oświadczeniu przedsiębiorcy, co do jej istnienia, ale powinna samodzielnie dokonać oceny złożonego przez przedsiębiorcę zastrzeżenia pod kątem istnienia tajemnicy przedsiębiorstwa w rozumieniu przepisów u.z.n.k. Złożone zastrzeżenie może stać się skuteczne dopiero w sytuacji, gdy podmiot zobowiązany do ujawnienia informacji, po przeprowadzeniu stosownego badania, pozytywnie przesądzi, że zastrzeżone informacje mają charakter tajemnicy przedsiębiorstwa, w rozumieniu art. 11 ust. 4 u.z.n.k.

Tajemnica przedsiębiorcy, będąca wyjątkiem od zasady jawności umów zawieranych przez jednostki sektora finansów publicznych, nie może być interpretowana w sposób rozszerzający, gdyż naruszałoby to przewidziane w art. 61 Konstytucji RP oraz u.d.i.p. prawo do informacji o działaniach władzy publicznej organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Warunkiem koniecznym do uznania istnienia tajemnicy przedsiębiorcy jest wskazanie konkretnych, posiadających wartość gospodarczą należących do niego informacji, które mają korzystać z poufności.”


Tajemnica przedsiębiorstwa

Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 4 kwietnia 2014 r. (sygn. II SA/Wa 2406/13)

„Na tajemnicę przedsiębiorstwa składają się takie informacje należące do tegoż podmiotu, których przekazanie, ujawnienie lub wykorzystanie albo nabycie od osoby nieuprawnionej zagraża lub narusza interes przedsiębiorcy. Warunkiem respektowania tej tajemnicy jest uprzednie złożenie w odniesieniu do konkretnych informacji zastrzeżenia, że nie mogą być one ogólnie udostępnione.”


Tajemnica przedsiębiorstwa w stosunku do produkcji określonego urządzenia

Wyrok Sądu Najwyższego z dnia 13 lutego 2013 r. (sygn. V CSK 176/13)

„Na tajemnicę przedsiębiorstwa dotyczącą produkcji określonego urządzenia może składać się i zazwyczaj się składa wiedza i doświadczenie, które obejmują cały zespół elementów tworzących proces technologiczno-produkcyjny, w tym rozwiązania konstrukcyjne urządzenia, dokumentację techniczną, sposób (metodę) produkcji, użyte materiały itp. Tajemnicą przedsiębiorstwa jest w takim przypadku cały proces produkcyjny i okoliczność, że jeden z jego elementów, np. konstrukcja urządzenia, jest łatwy do poznania na podstawie informacji powszechnie dostępnych dla osób, które zazwyczaj tym się zajmują, nie pozbawia przedsiębiorcy możliwości objęcia całego procesu poufnością. Na proces taki składa się bowiem wiedza, doświadczenie oraz użyte środki i nakłady, które pozwoliły konkretnemu przedsiębiorcy na wykorzystanie powszechnie dostępnych.”


Żeby informacja mogła podlegać ochronie na podstawie art. 11 u.z.n.k . musi zostać spełniona zarówno przesłanka formalna, jak i materialna.

Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 stycznia 2014 r. (sygn. I OSK 2112/13)

„Aby dana informacja podlegała ochronie na podstawie przepisu art. 11 ust. 4 u.z.n.k., musi zostać spełniona zarówno przesłanka formalna, jak też materialna. Przesłanka formalna jest spełniona wówczas, gdy zostanie wykazane, iż przedsiębiorca podjął działania w celu zachowania poufności tych informacji. Nie wystarczy samo przekonanie podmiotu dysponującego informacją o działalności przedsiębiorcy, że posiadane przez niego dane mają charakter poufny. Poufność danych musi być wyraźnie lub w sposób dorozumiany zamanifestowana przez samego przedsiębiorcę. To na nim spoczywa bowiem, w razie sporu, ciężar wykazania, że określone dane stanowiły tajemnicę przedsiębiorcy. Ponadto jak wspomniano wyżej musi zostać spełniona przesłanka materialna tzn. aby określone informacje mogły zostać objęte tajemnicą przedsiębiorcy muszą, ze swojej istoty dotyczyć kwestii, których ujawnianie obiektywnie mogłoby negatywnie wpłynąć na sytuację przedsiębiorcy (informacje takie muszą mieć choćby minimalną wartość) z wyłączeniem informacji, których upublicznienie wynika np. z przepisów prawa.”


Warunki respektowania tajemnica przedsiębiorstwa

Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 lipca 2013 r. (sygn. II SA/Wa 296/13)

„Warunkiem respektowania tajemnicy przedsiębiorstwa jest uprzednie złożenie w odniesieniu do konkretnych informacji zastrzeżenia, że nie mogą być one ogólnie udostępnione. Zastrzeżenie tajemnicy stanowi wyjątek od zasady jawności i z tego względu jednostka sektora publicznego nie może polegać wyłącznie na oświadczeniu przedsiębiorcy, co do jej istnienia, ale powinna samodzielnie dokonać oceny złożonego przez przedsiębiorcę zastrzeżenia pod kątem istnienia tajemnicy przedsiębiorstwa w rozumieniu przepisów u.z.n.k.

Warunkiem koniecznym do uznania istnienia tajemnicy przedsiębiorcy jest wskazanie konkretnych, posiadających wartość gospodarczą należących do niego informacji, które mają korzystać z poufności.”


Rozumienie pojęcia „informacja handlowa”

Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 stycznia 2013 r. (sygn. 1328/12)

 „Informacja ma charakter technologiczny, kiedy dotyczy najogólniej rozumianych sposobów wytwarzania, formuł chemicznych, wzorów i metod działania. Za informację organizacyjną przyjmuje się całokształt doświadczeń i wiadomości przydatnych do prowadzenia przedsiębiorstwa, niezwiązanych bezpośrednio z cyklem produkcyjnym. Informacja handlowa obejmuje najogólniej, całokształt doświadczeń i wiadomości przydatnych do prowadzenia przedsiębiorstwa, niezwiązanych bezpośrednio z cyklem produkcyjnym.”


Ocena zachowania, które nie wypełnia wszystkich przesłanek niedozwolonego naśladownictwa.

Wyrok Sądu Apelacyjnego w Krakowie z dnia 21 stycznia 2014 r. (sygn. 1434/13)

„Okoliczność, że zachowanie nie wyczerpuje wszystkich przesłanek stypizowanego w art. 13 ust. 1 u.z.n.k. niedozwolonego naśladownictwa, nie jest wystarczająca do oddalenia powództwa, a jedynie skutkuje koniecznością oceny zachowania w świetle przesłanek wskazanych w art. 3 ust. 1 u.z.n.k.”


Niewolnicze naśladownictwo w ustawie o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji

Postanowienie Sądu Apelacyjnego w Katowicach z dnia 11 września 2013 r. (sygn. 249/13)

„Na gruncie art. 13 ust. 1 u.z.n.k. deliktem w tej postaci nie jest każda postać naśladownictwa, lecz tylko tzw. niewolnicze naśladownictwo, obejmujące takie przypadki wiernego naśladownictwa (kopiowania zewnętrznej postaci produktu), w których dla przeciętnego odbiorcy nie jest możliwe odróżnienie kopii od oryginału.”


Prawo własności przemysłowej


Uprawnienia przysługujące uprawnionemu z patentu na podstawie przepisu art. 66 ust. 1 p.w.p.

Wyrok Sądu Najwyższego z dnia 23 października 2013 r. (sygn. IV CSK 92/13)

"Uprawniony z patentu może być pozbawiony uprawnień przewidzianych w art. 66 ust. 1 ustawy z dnia 30 czerwca 2003 r. - Prawo własności przemysłowej (jedn.tekst.: Dz.U. z 2013 r., poz. 1410) tylko na rzecz producenta leku generycznego, podejmującego czynności określone w art. 69 ust. 1 pkt 4 ustawy."


Dodatkowe świadectwo ochronne może być wydane tylko dla składników aktywnych objętych patentem

Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 lutego 2012 r. (sygn. II GSK 1224/10)

„Jeżeli produkt leczniczy składa się z produktu chronionego patentem oraz z innych jeszcze aktywnych składników, dodatkowe świadectwo ochronne, o którym mowa w rozporządzeniu Rady (EWG) nr 1768/92 z dnia 18 czerwca 1992 r. dotyczącym stworzenia dodatkowego świadectwa ochronnego dla produktów leczniczych (Dz.Urz. UE L 182. 1 ze zm.), i w art. 75 (1) ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. - Prawo własności przemysłowej (Dz.U. z 2003 r. Nr 119, poz. 1117 ze zm.), może być wydane tylko co do składników aktywnych objętych patentem, nie zaś do wszystkich składników aktywnych produktu leczniczego ani dla produktu leczniczego jako całości składającej się ze składników aktywnych objętych patentem i nieobjętych patentem.”


Ochrona prawem z rejestracji wzoru przemysłowego - wymóg kumulatywności przesłanek

Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 stycznia 2014 r. (sygn. II GSK 1625/12)

„Wytwór, który nie spełnia którejkolwiek z przesłanek wymienionych w art. 102 p.w.p. nie może być chroniony prawem z rejestracji wzoru przemysłowego. Wystąpienie jednej z cech przy braku drugiej wyłącza możliwość ochrony wzoru. Nowość wzoru mieści się w pojęciu indywidualnego charakteru. Brak nowości, to brak indywidualnego charakteru i odwrotnie. Jeżeli wzór ma indywidualny charakter, to jest nowy.”


Pojęcie „zorientowanego użytkownika” w ustawie Prawie Własności Przemysłowej

Postanowienie Sądu Apelacyjnego z dnia 14 września 2012 r. w Poznaniu (sygn. I Acz 1561/12)

„Pojęcie "zorientowanego użytkownika", którym operują przepis art. 104 i 105 p.w.p., oznacza osobę, która stale używa danego towaru i w związku z tym ma pewną wiedzę na temat tego rodzaju wzorów. Może nim być bardzo uważny konsument, który wie czego szuka i zwraca uwagę na wszystkie widoczne elementy. Oczywiście pojęcie to jest pewnym tworem normatywnym - ale o określonych cechach, stąd ocena podobieństwa produktów przez pryzmat "ogólnego wrażenia" musi odbyć się z wykorzystaniem czynnika w pewnym stopniu fachowego.”


Pojemnik na jogurt nie uznany za znak towarowy

Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 lipca 2014 r. (sygn. VI SA/Wa 2897/13)

Pojemnik na jogurt Fantazja nie jest znakiem towarowym.


Funkcja odróżniająca znaku towarowego

Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 5 marca 2014 r. (sygn.. VIII SA/Wa 141/14

Sąd orzekł, iż „z przepisu art. 120 ust. 1 p.w.p. wynika, że funkcję wyróżniania towarów i usług na podstawie ich pochodzenia może realizować tylko taki znak, który ma zdolność odróżniającą w odniesieniu do konkretnych towarów lub usług. Wyróżniający charakter znaku polega na wyposażeniu znaku w takie cechy, które w świadomości uczestników obrotu gospodarczego w sposób niebudzący wątpliwości wskazując, że towar w ten sposób oznaczony pochodzi od określonego, tego samego przedsiębiorstwa.”, a także, że „zdolność odróżniająca znaku towarowego wyraża się w posiadaniu przez znak dostatecznych znamion pozwalających na odróżnienie w obrocie oznaczonych nim towarów lub usług. Konieczność posiadania przez znak dostatecznych znamion odróżniających wynika z faktu, iż oznaczenie pełniące funkcję znaku towarowego musi nadawać się do identyfikacji towarów w obrocie, aby zaś móc realizować tę funkcję w sposób prawidłowy, musi posiadać pewne cechy charakterystyczne, które mogą utkwić w pamięci kupujących”


Orzecznictwo TSUE



Nazwa SKYPE nie uzyska statusu znaku towarowego ze względu na zbyt duże podobieństwo do znaku towarowego SKY

Wyrok Sądu w sprawach z dnia 5 maja 2015 r. (sygn.T-423/12, T-183/13, T184/13)

W wyroku w sprawach T-423/12, T-183/13, T184/13 Sąd orzekł, iż istnieje prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd w przypadku graficznego i słownego oznaczenia "SKYPE" oraz zarejestrowanego wcześniej wspólnotowego znaku towarowego "SKY" należącego do brytyjskiej stacji telewizyjnej. Tym samym, nazwa SKYPE nie uzyska statusu wspólnotowego znaku towarowego.



Ponoszenie kosztu honorarium autorskiego wynikającego z prawa do wynagrodzenia z tytułu odsprzedaży

Wyrok Trybunału Sprawiedliwości w sprawie z dnia 26 lutego 2015 r. (sygn. C-41/14)

W wyroku Trybunału Sprawiedliwości UE z dnia 26 lutego w sprawie C-41/14 Trybunał Sprawiedliwości UE orzekł, że koszt honorarium wynikającego z prawa do wynagrodzenia z tytułu odsprzedaży, które należy zapłacić autorowi od każdej odsprzedaży dzieła sztuki dokonanej przez osobę zawodowo działającą na rynku dzieł sztuki, może być ostatecznie ponoszony zarówno przez sprzedawcę, jak i kupującego.



Korzystanie z ochrony znaku towarowego MONACO w UE

Wyrok Sądu w sprawie z dnia 15 stycznia 2015 r. (sygn. T-197/13)

W wyroku Sądu z dnia 15 Stycznia 2015 r. w sprawie T-197/13 w sprawie MEM v. OHIM (MONACO), Sąd orzekł, że w przypadku niektórych towarów i usług Księstwo Monaco nie może korzystać w UE z ochrony znaku towarowego MONACO.


Analiza pojęcia „parodia” w kontekście art. 5 ust. 3 lit. k) Dyrektywy 2001/29/WE

Wyrok Trybunału Sprawiedliwości UE w sprawie z dnia 3 września 2014 r. (syng. C-201/13 Deckmyn)

Trybunał Sprawiedliwości UE wskazał, że istotną cecha parodii jest to, że nawiązuje ona do istniejącego już utworu, a równocześnie wykazuje uchwytne w porównaniu z tym utworem różnice. Po drugie parodia musi stanowić wypowiedź humorystyczną lub żartobliwą. Do warunków koniecznych parodii nie zalicza się posiadania przez nią oryginalnego charakteru, jednak jak zauważa TSUE powinna ona móc by przypisana innej osobie niż autor oryginalnego utworu, a także dotyczyć samego oryginalnego utworu lub wskazywać źródło parodiowanego utworu.


Kształt kostki Rubika podlega rejestracji w charakterze wspólnotowego znaku towarowego

Wyrok Sądu w sprawie z dnia 25 listopada 2014 r. (syng. T-450/09)

„Graficzne przedstawienie tego sześcianu nie ukazuje rozwiązania technicznego uniemożliwiającego jego ochronę jako znaku towarowego.”


Rejestracja w charakterze znaku towarowego kształtu wynikającego z funkcji towaru, jak również kształtów mogących nadać różne istotne wartości towarowi posiadającemu kilka istotnych cech może być wykluczona na podstawie prawa Unii

Wyrok Trybunału Sprawiedliwości z dnia 18 września 2014 r. (sygn. C-205/13 Hauck)

„Zastrzeżenie takich kształtów na rzecz jednego tylko podmiotu gospodarczego doprowadziłoby do przyznania monopolu na istotne cechy towarów, ze szkodą dla celu w postaci ochrony znaków towarowych.”


Państwo członkowskie może zezwolić bibliotekom na digitalizację, bez zgody podmiotów praw autorskich, niektórych znajdujących się w ich zbiorach książek w celu udostępnienia ich na stanowiskach komputerowych w czytelni

Wyrok Trybunału Sprawiedliwości w sprawie z dnia 11 września 2014 r. (sygn. C-117/13 Technische Universität Darmstadt)

„Państwa członkowskie mogą, w określonych granicach i na określonych warunkach, w tym pod warunkiem uiszczenia na rzecz podmiotów praw autorskich godziwej rekompensaty, zezwolić użytkownikom na drukowanie na papierze lub utrwalanie na kluczu USB książek poddanych digitalizacji przez bibliotekę”